"วิ่งเร็ว!"หลังคำพูดของโจควอน พวกเราก็รีบวิ่งออกจากที่ซ่อนตัวเพื่อไปห้องของผมทันที
สงสัยใช่มั้ยครับว่าทำไมผมต้องทำตัวลับๆล่อๆกันอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าเรื่องนี้ผมจะได้รับบทเป็นโจรย่องเบาแต่อย่างใด แต่ตอนนี้ผมและเหล่าเพื่อนกำลังหาทางเข้าหอที่พวกผมแอบนอกใจหนีมาเที่ยวข้างนอกเท่านั้นเอง
"เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าของแบบนี้มันง่ายๆ"ผมพูดพลางเปิดประตูห้องหลังจากที่มาถึงหน้าห้องของตัวเองได้เป็นที่สำเร็จ
"งั้นเราไป... อูยอง!!!"จุนโฮเบิกตาโพลงหันหน้าไปทางห้องของผมเท่าที่ตาของจุนโฮจะเอื้ออำนวย มันทำให้ผมต้องหันหน้าไปมองตาม
"พี่เจย์!!!!"
ทันทีที่ผมมองตามจุนโฮไปมองสิ่งประหลาดในห้องของตัวเองก็แทบช็อค พี่เจย์หรือหัวหน้าหอของผมเองกำลังอยู่ในห้องของผมพร้อมชุดนอนที่เรียกได้ว่ามันน่ารักเกินกว่าพี่จะใส่ เพราะชุดนั้นเป็นชุดลายคุณหมีสีน้ำตาลชุดแสนน่ารัก ไม่ใส่ว่าพี่แกไม่น่ารักนะ แต่มู้ดของพี่แกไม่น่าใส่มากกว่า
"หึ.. พวกแก!!หนีไปเที่ยวที่ไหนกันมาห๊ะ!"พี่แกตะโกนใส่หน้าพวกผมพร้อมยิ้มเหี้ยมเกรียมมาให้ทันที
"พวกผม..."ยังไม่ทันที่จะได้ตอบคำถามก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากในห้องของผมซะก่อน
"อูยอง นี่แกเลี้ยงกุมารทองหรอวะ"พี่จุนซูหันมาถามผม
"เปล่านะพี่" ผมเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน ผมไม่ได้เลี้ยงอะไรไว้จริงๆนะ
"ไม่ใช่กุมารทอง นั่นมันไอ้แทคกับเด็กใหม่"พี่เจย์พูดแล้วก็หลบจากหน้าประตูเพื่อให้พวกผมสามารถเห็นสองสิ่งมีชีวิตในห้องที่นั่งอยู่บนเตียงของผมหันมามองพร้อมกำลังโบกมือให้
"นั่น... เด็กใหม่หรอพี่"ผมพูดพร้อมชี้ไปยังสิ่งมีชีวิตที่ตอนนี้สมองของผมยังไม่ได้ระบุสัญชาติ
"เออ เพิ่งมาจากอเมริกา จะมาอยู่ห้องเดียวกับแกอ่ะ"สิ่งที่พี่แกพูดทำเอาผมแทบเครียด อยู่ห้องเดียวกับผมงั้นหรอ ห้องที่เคยอยู่อย่างสงบสุขคนเดียวต้องมีมารขัดขวางซะแล้วหรอ ห้องของผมนะก็สามารถอยู่ได้ 2 คนสบายๆเลย ถ้ามันไม่ติดตรงกองหนังสือ เสื้อผ้า แผ่นหนัง เศษขนมกองเกลื่อนห้อง แต่มันไม่ใช่เพราะผมนะครับ เป็นฝีมือได้ลูกลิงที่ชอบมาเล่นห้องผมต่างหาก
"พวกแกทั้งหมดก็ไปรู้จักกันไว้สิ"พวกผมเลยเดินเข้าใกล้เด็กใหม่ในระยะใกล้ขึ้นแต่ก็ยังห่างพอสมควร นี่ผมบอกรึยังครับว่าพวกผมที่ว่าคือ ผม พี่น้องจุน โจควอนแล้วก็ซึลอง พี่เจย์เดินไปตบบ่าเด็กใหม่เหมือนเป็นสัญญาณให้แนะนำตัว
"สวัสดีครับ ผมชื่อนิชคุณ เรียกว่าคุณเฉยๆก็ได้นะ"เด็กใหม่โปรยยิ้มให้กับทุกคนในห้อง ทำเอาโจควอนที่ยืนอยู่ข้างๆผมแทบเป็นลม เด็กใหม่นั่นหน้าตาก็น่ารักอยู่หรอก แต่ตัวมันอย่างกะควาย! กินข้าวทีคงเลี้ยงครอบครัวผมได้เลยละครับ เสียดายหน้าตาสาวน้อยนั่นหมด
"เอ่อ.. ช่วยไปนั่งที่อื่นได้มั้ยครับ"ผมเดินเข้าไปหาเด็กใหม่ที่นั่งอยู่บนเตียงของผม อารมณ์เสียนะครับที่เวลาเห็นใครก็ไม่รู้มานั่งบนเตียงของตัวเองโดยไม่ได้รับอนุญาติ แต่ด้วยความมารยาทดีเราต้องพูดดีๆไปก่อนครับ
"ดูสภาพห้องก่อนสิครับ แล้วคิดว่าผมควรจะไปนั่งที่ไหน"มันยิ้มตอบคำถามครับ ยิ้มทั้งหน้าและตาเลยแต่ฟังคำพูดของมันแล้วรู้สึกแปลกๆ เหมือนมันกำลังบอกว่าห้องของผมมันรก สกปรก โสโครกเลยละครับหรือผมเข้าใจไปเอง แต่มันก็ไม่ได้พูดผิดนะครับ ห้องของผมมันสะอาดแค่บริเวณที่ผมนอนจริงๆแต่ก็ไม่เห็นว่าควรจะมาว่าอย่างนี้นิหว่า
'บนหัวพ่อสูมั้ง!!'อ่า.. มันแค่ความคิดนะครับ
"เอ่อ.. งั้นไม่เป็นไรครับ ผมจางอูยองครับ"ผมยิ้มให้ตามมารยาท
"เมื่อกี้แทคเค้าบอกไว้แล้วละครับ"ไอ้บ้านี่ กูอุตส่าห์แนะนำตัวนะเว่ย ปั๊ดพ่อลอกกระบาลล้างตีนหรอก
ขณะที่ผมกำลังจินตนาการถึงวิธีฆาตกรรมอย่างแนบเนียนทุกคนก็เดินไปแนะนำตัวกับเด็กใหม่แล้วเดินกลับห้องของตัวเองเพื่อไปนอนต่อกันหมดแล้ว
"เออนี่ ความจริงเค้าอายุเท่าพี่อ่ะนะ แต่มันเรียนช้ากว่า ก็เลยอยู่ชั้นเดียวกับอูยองนะ" ใครอยากรู้วะ!
"อ๋อ หรอครับ"ผมยิ้มให้พี่แทคที่ตอนนี้เริ่มนอนกลิ้งอยู่บนเตียงผมแล้ว ตัวอย่างกะควายยังทำตัวเหมือนเด็กอีก
"รู้ดีเนอะ"เสียงของพี่เจย์ที่เงียบมานานค่อนขอดพี่แทคขึ้นมาทันที ใครก็รู้ว่าพี่เจย์แกเกลียดพี่แทคขนาดไหน ไม่มีใครรู้สาเหตุแต่อยู่ดีๆไอ้พี่เจย์ก็แสดงอาการออกมาเอง
"เราสนิทกันนิ"พี่แทคพูดพร้อมเอาขาไปก่ายตัวของไอ้เด็กใหม่ เออ สนิทกันเร็วจริงๆด้วย ถ้าคนที่ผมเพิ่งรู้จักได้ไม่ถึง 1 วันมาทำตัวแบบนี้นะ ผมเตะมันคว่ำไปแล้ว
"งั้นก็ให้เด็กใหม่ไปนอนกับพี่แทคสิ!"ไอเดียอันบรรเจิดของผมปิ๊งๆออกมาแล้ว
"แล้วกูจะนอนที่ไหนห๊า คิดก่อนพูดมั่งดิวะ"มันก็จริง ถึงพี่ทั้งสองจะไม่ถูกกันแต่ก็ใช้ชีวิตอยู่ห้องเดียวกันนี่หว่า
'พี่ก็นอนกับผมสิ' นั่นคือสิ่งที่ผมจะไม่พูดอย่างเด็ดขาดครับ ถ้าเทียบกันแล้ว ผมยอมอยู่กับเด็กใหม่ดีกว่าครับ กลัวตอนกลางคืนพี่แกจะเอาอุปกรณ์ทรมาณของพี่แกออกมาใช้เล่น
"ด่งด้งด๊ง!!!!"เสียงเหมือนหมีคำรามพร้อมการเปิดประตูที่โคตรดังทำให้ทุกคนในห้องหันไปมอง ก่อนจะตั้งตัวได้ผมก็โดนหมีควายกระโดดทับซะแล้วละครับ
"ทำไมออกไปเที่ยวไม่บอกชั้นห๊า ใจร้าย ใจร้ายที่สุดดด"ไอ้หมีตัวโตกำลังโอดครวญอยู่บนตัวของผมมันเลวร้ายแล้วนะครับ แต่มันแย่ยิ่งกว่านั้นเพราะว่าตอนมันกระโดดทับผม ตัวผมดันไปทับไอ้เด็กใหม่อีก พูดง่ายๆครับ ถ้าผมเป็นไอ้เด็กใหม่ผมตายไปแล้ว
"เมื่อกี้อ่ะ เมื่อกี้โจควอนไปปลุกฉันแล้วบอกว่านายหนีออกไปเที่ยวข้างนอกมา"อ้าว โจควอนมันทรยศกันอีกแล้ว ตกลงกันไว้แล้วนะว่าจะไม่บอกชานซอง
"ชานซองๆ ลุกออกไปก่อนได้มั้ย"กรุณาละ กรุณาลุกไปหน่อยเหอะ ผมสงสารตัวเองโดนอัดด้วยกล้ามเป็นแฮมในแซนวิชแล้ว
"ไม่อาววว นายจะผลักไสฉันอีกแล้ว"เออ ไม่ใช่แค่อยากผลัก อยากถีบไปไกลๆด้วย มันเริ่มเอาหน้าของมันถูไถตัวผมแล้วละครับ ผมเคยอยากถามมันนะว่าผมหน้าเหมือนกระดูกที่มันเคยแทะเล่นหรอ แต่ก็ไม่ถามมันเพราะกลัวมันตอบว่า ใช่
"นี่เมิงไม่เห็นเรอะว่ากูทับไอ้เด็กใหม่มันอยู่นะ!!!"แม่ง ทำให้กุต้องตะคอกใส่แล้วนะ มันเริ่มสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตใต้ตัวผมทำให้มันรีบกระเด้งลุกออกไปแล้วผมก็ลุกออกไปตาม แต่ตอนผมลุกดันไปชนกับกล้ามของชานซองทำให้เด้งตัวมาทับไอ้คุณเหมือนเดิม
"โอ๊ะ!" หึหึ จุกละสิ คุณมันทำหน้าประมาณว่าผมไปกระแทกจุดสำคัญของมันแล้วละครับ ซึ่งผมก็ยังทำหน้าเอ๋อตีหน้าซื่อเหมือนไม่รับรู้อะไรแล้วลุกออกมา
"เอ่อ.. ขอโทษครับ พอดีผมไม่เห็น"ชานซองรีบขอโทษเด็กใหม่ ตัวไอ้คุณก็อย่างกับควาย ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่เห็น ผมกับชานซองสนิทกันมากแม้ว่ามันจะเป็นรุ่นน้องของผมก็เหอะ แต่เดี๋ยวนี้ชักรู้สึกว่ามันลามปามมากเกินไปแล้ว
"ไม่เป็นไรครับ"มันยิ้มอีกแล้ว ตอนเด็กๆพ่อแม่พี่แกสอนแต่ให้ยิ้มหรอครับถึงยิ้มเป็นอย่างเดียว แต่เสียงที่ออกมามันโคดเหี้ยมเลยละครับ ถ้าสังเกตจะเห็นว่าเส้นขมับของมันเริ่มอยู่ไม่สุขแล้ว
"เฮ้ย งั้นพวกพี่ไปนอนก่อนนะ"พี่แทคลุกขึ้นมาจากที่นอนผมพร้อมดึงตัวพี่เจย์ไปด้วย แต่โดนพี่เจย์สะบัดมือออก หึ สมน้ำหน้า
ผมเพิ่งมาสำนึกได้ว่าตอนนี้มันตี 3 ซึ่งหมายถึงทุกคนต้องชาร์ตพลังเพื่อวันพรุ่งนี้ ตอนนี้ผมก็รู้สึกอยากนอนแล้วละ
"แล้วเรื่องที่พวกแกหนีเที่ยวค่อยเคลียร์กันพรุ่งนี้ ถ้าคุณมันไม่มาตอนนี้ กูก็ไม่รู้หรอกว่าเมิงหนีเที่ยว"พรุ่งนี้ผมโดนพี่เจย์มันเล่นแน่ครับ ไอ้คุณก็ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็โบกมือบ๊ายบายพวกพี่ๆไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ช่างต่างกับผมนัก
"คราวหน้าถ้าแกไม่ชวนฉัน ตายแน่!!"พี่เจย์เดินเข้ามากระซิบข้างหูผมแล้วเดินออกไปจากห้อง ขอร้องละครับอย่ากัดหูผมนะT^T ใครจะอยากให้พี่ไปด้วย ขืนพี่ไปด้วยพวกผมก็โดนจิ๊กโก๋รุมยำตั้งแต่หน้าปากซอยแล้วครับ จะว่าไปไอ้พวกนั้นมันก็เนียนชิ่งกันเร็วจริงๆ
"ชานซอง แกก็ไปนอนต่อได้แล้ว"ผมพูดด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน ตอนนี้อยากหลับจริงๆครับ
"พรุ่งนี้พี่ต้องเคลียร์กับผมด้วยนะ"มันพูดแล้วปิดประตูเสียงดังออกไปเลย ไม่ต้องใช้ตาดูยังรู้เลยครับว่ามันงอน เออ โตขนาดนี้ยังมีหน้ามางอนผมเนอะ
หลังจากที่ทุกคนออกกันไปหมดแล้วทำให้ผมต้องหันมาเคลียร์กับอีกหนึ่งปัญหาคือไอ้คุณที่นั่งอยู่บนเตียงของผม ตอนนี้มันเริ่มเอาเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าแล้วกวาดนุ่มๆของผมลงจากที่นอนหมดเลยละ ไอ้นี่มันทำอะไรของมันวะ
"เอ่อ...นี่มันเตียงของผมนะ" ผมยังคงมารยาทดีกับมันต่อ
"แล้วไง"ไอ้เวรนี่ ฟังภาษาไม่รู้เรื่องไงวะ มันยังคงเอาสิ่งของออกมาจากกระเป๋าอย่างต่อเนื่อง ที่ของนุ่มๆผมถูกแทนที่ด้วยตุ๊กตาหน้าตาประหลาดผูกโบว์สีชมพูที่หู กุบอกแล้วนะว่าเตียงกุ ศาสตร์
"ก็ช่วยลุกแล้วเอาสัมภาระของคุณออกไปด้วยได้มั้ย"
"ฉันจะนอนตรงนี้" จ๊าดดดดด สูว่าไงนะ
"แต่ตรงนี้มันเตียงผมนะครับ"ผมยังพยายามยิ้มให้มัน ซึ่งมันก็ยิ้มตอบให้ผม
"นี่คุณหูหนวกหรอ ผมบอกว่าผมจะนอนตรงนี้"
"ไอ้สาดคุณ แล้วเมิงหูดีนักเรอะ กูบอกแล้วใช่มั้ยว่ามันเตียงกุ" ไม่มีแล้วครับ คำว่ามารยาท ไม่มีสำหรับคนอย่างมัน
"จากที่ได้ฟัง คุณควรเรียกผมว่าพี่นะครับ"มันพูดพร้อมล้มตัวนอนไปเลย แล้วผมจะนอนที่ไหนเพราะอีกเตียงก็เต็มไปด้วยซากวัตถุที่ผมสะสมไว้ทั้งนั้น
"เฮ้ย!อย่าเพิ่งนอนบนเตียงกูนะ"ผมพยายามดึงแขนของมันขึ้นจากเตียงแต่ก็ไม่สำเร็จครับ ไม่ใช่เพราะว่าผมแรงน้อยนะ แต่ท่าทางมันจะแรงเยอะกว่าผมแค่นั้นเอง ผมเลยคิดวิธีใหม่คือ กระโดดทับมัน ดูดิคราวนี้มันจะตื่นมั้ยน้ำหนักตัวผมก็ใช่น้อยๆ
"อย่าซนมากได้มั้ย ชั้นง่วง"มันพลิกตัวมาเผชิญหน้ากับผมที่นอนทับมันอยู่ งานเข้าแล้วไง...
---------------------------------
to be continue....
edit @ 10 Oct 2009 02:38:24 by AP
edit @ 10 Oct 2009 02:47:04 by AP
edit @ 10 Oct 2009 03:45:08 by aboutoneday
edit @ 25 Aug 2010 01:07:40 by aboutoneday
edit @ 20 May 2011 08:25:49 by aboutoneday
